Profesor Maksymilian Tytus Huber został obrany patronem szkoły w roku 1960. Dlaczego on? Dlatego, że to prawdziwy Polak, któremu dobro Rzeczypospolitej leżało na sercu w okresie zaborów, międzywojennym oraz po wojnie. Ani wzmożona rusyfikacja, ani stalinizm nie zmieniły tego człowieka, którego celem nadrzędnym było rozsławienie Polski jako narodu twardego, mądrego, zdolnego przeciwstawić się temu, co miało służyć do jego unicestwienia. Cichy pracujący bez rozgłosu, twierdził, że:

"nauka musi być nasza, własna, ojczysta"

Maksymilian Tytus Huber (4 I 1872 - 9 XII 1950) urodził się w Krościenku nad Dunajcem. W 1925 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderem Restituta za wybitną działalność naukową i pedagogiczną.

W 1928 roku wybrano go na prezesa Nauk Technicznych. W maju 1946 roku odznaczony został Medalem Zwycięstwa i Wolności. W 1948 roku otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. Pod koniec 1950 roku zmarł w Krakowie.

Maksymilian Tytus Huber
(ur. 4 stycznia 1872, zm. 9 grudnia 1950)
polski naukowiec, inżynier mechanik.

Szkołę średnią ukończył we Lwowie, następnie podjął studia na Wydziale Inżynierii Lwowskiej Szkoły Politechnicznej, ukończone w 1895. Jako wybitny inżynier został asystentem w Katedrze Budowy Dróg i Tuneli macierzystej uczelni. Odbył roczne studia uzupełniające na Uniwersytecie w Berlinie. Po powrocie obronił pracę doktorską z teorii sprężystości ciał stałych. Od 1908 był profesorem PLw. W czasie I wojny światowej służył w wojsku austriackim – bronił twierdzy Przemyśl. Po wojnie wrócił do pracy na Politechnice Lwowskiej. Był jej rektorem w latach 1922-1923. W 1928 opuścił Lwów i zamieszkał w Warszawie. Pracował jako kierownik Katedry Mechaniki Politechniki Warszawskiej. Po dramatycznych przeżyciach w okupowanej Warszawie (powstanie warszawskie) znalazł się w obozie przejściowym dla ludności Warszawy w Pruszkowie, a później w Zakopanem. W 1945 zamieszkał w Gdańsku i organizował Politechnikę Gdańską. Podjął się kierowania dwiema katedrami oraz urządzenia laboratorium wytrzymałości i mechaniki. W 1949 zamieszkał w Krakowie i przyjął funkcję kierownika specjalnie dla niego utworzonej Katedry Wyższych Zagadnień Mechaniki w AGH.

Położył również wielkie zasługi dla rozwoju polskiej nauki i kultury, pracując społecznie w Zarządzie Kasy im. Józefa Mianowskiego, która odegrała tak doniosłą rolę w życiu społeczeństwa polskiego na przełomie XIX i XX wieku. Prowadził teoretyczne prace badawcze z zakresu mechaniki klasycznej i wytrzymałości materiałów. Sformułował hipotezę wytężenia materiału, będącą obecnie jednym z podstawowych wzorów we wszelkich obliczeniach wytrzymałościowych. Był doktorem honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej (1945), Politechniki Warszawskiej (1948) i Gdańskiej (1950).